Adam Słodowy

Rusztowania

Kontakt

Adam Słodowy rządzi

Zrób to sam

Majsterkowanie

Galeria

Forum

Video

zób to sam

Zaprawy cementowe. Są to zaprawy o największej wytrzyma­łości, żle urabialne. Na poprawę ich urabialności i plasty­czności wpływa dodatek mleka wapiennego. Do zapraw ce­mentowych używa się cementu murarskiego marki 150  oraz cementów portlandzkich wyższych marek Naj­pierw miesza się cement z wodą, a następnie z piaskiem i wo­dą. W celu otrzymania zaprawy cementowej wodoszczelnej na­leży dodać — ściśle według wskazań producenta — odpo­wiednie środki chemiczne, np plastibet. środki te najczęściej wpływają na skrócenie czasu wiązania, Zaprawy cementowe stosuje się do murowania i tynkowania, do wykonywania pod­łoży pod posadzki, izolacji wodoszczelnych i przeciwwilgocio­wych, a także do łączenia prefabrykowanych elementów bu­dowlanych, Do zaprawy do fundamentów budowanych w obrębie działania zakwaszonych wód gruntowych nie stosuje się cementów portlandzkich, tylko cementy hutnicze.

Zaprawy cementowo-waplenne. Zaprawy te są najczęściej stosowane do wiązania elementów budowlanych i wykonywa­nia tynków zewnętrznych ze względu na dobrą urabialność, plastyczność i wytrzymałość, Przygotowuje się je z cementów portlandzkich lub cementu murarskiego marki 150 , oraz ciasta wapiennego lub wapna hydratyzowanego. Stosując ciasto wapienne, rozprowadza się je najpierw w wodzie, a na­stępnie wlewa do przygotowanej uprzednio mieszaniny cemen­tu i piasku. Po dokładnym wymieszaniu wszystkich składników zaprawa jest gotowa do stosowania. Jeżeli składnikiem jest wapno hydratyzowane, postępuje się inaczej. Przygotowując zaprawę murarską, najpierw miesza się sproszkowane wapno z cementem, następnie dodaje piasku i po wymieszaniu — jako ostatni składnik — wodę Po dodaniu wody ponownie miesza się dokładnie zaprawę. Natomiast przygotowując zaprawę tyn­karską najpierw należy zmieszać wapno hydratyzowane z wo­dą i dopiero po upływie 24 h stosować je jako ciasto wapienne,

Zaprawy gipsowe. Są one rzadko stosowane ze względu na bardzo krótki czas wiązania (2 .5 min). Czas ten można wydłu­żyć dodając różne opóźniacze, np. rozgotowany klej kostny. Zaprawy gipsowe wykonuje się dwojako — z czystego gipsu budowlanego zarobionego wodą lub z mieszaniny gipsu z pia­skiem i wodą. Opóźniacz z kleju kostnego dodaje się w proporcji 10...20 cm3 opóźniacza na 1 kg gipsu, uzyskując opóźnienie czasu jego wiązania w zaprawie 30. .60 min. Gips zawsze dodaje się jako ostatni składnik mieszaniny. Zaprawę z czystego gipsu przygotowuje się mieszając składniki w propor­cji 0,6. .0,7 dm3 wody na 1 kg gipsu aż do uzyskania lejącego się ciasta gipsowego. Zaprawy gipsowe stosuje się głównie do prac naprawczych i wyrównywania podłoża; rzadziej do wiąza­nia elementów budowlanych.

Zaprawa gipsowo-wapłenna. Sporządzenie zaprawy z gipsu budowlanego i ciasta wapiennego lub wapna hydratyzowane­go  znacznie poprawia jej urabialność oraz w pew­nym stopniu opóźnia początek wiązania. Przy ilości wapna w zaprawie mniejszej niż gipsu dodaje się opóźniacze, tak jak do zaprawy gipsowej. Należy pamiętać, ze gips dodaje się na końcu, po zmieszaniu innych składników i dodaniu opóźniaczy. Stosując wapno hydratyzowane, należy je najpierw zmieszać z wodą i dalsze czynności wykonywać po upływie 24 h, Zaprawę gipsowo-wapienną stosuje się do tynków wewnętrznych, (wwk) zalety: duża wytrzymałość na ściskanie, trwałość i odporność na działanie czynników zewnętrznych oraz łatwość — dzięki plastyczności mieszanki betonowej — z jaką można otrzymy­wać elementy o różnorodnych kształtach, wyznaczonych for­mami przenośnymi lub deskowaniem. Znajduje on przede wszystkim zastosowanie jako materia! konstrukcyjny.

Zanim otrzyma się beton — stwardniały sztuczny kamień — przygo­towuje się i pielęgnuje mieszaninę odpowiednich składników nazywaną (przed stwardnieniem) mieszanką betonową. Rozróżnia się mieszanki: wilgotne — o konsystencji mokrej ziemi, gęstoplastyczne — o konsystencji mokrej ziemi, z której można ugniatać bryły, plastyczne — o konsystencji gęstego biota, półciekłe — o konsystencji błota. Do budowy systemem gospodarczym, gdy najczęściej układa się i zagęszcza mie­szankę ręcznie oraz gdy elementy żelbetowe mają normalną lub niewielką ilość zbrojenia — najbardziej odpowiednie są mieszanki betonowe o konsystencji plastycznej. Mieszanek o konsystencji gęstoplastycznej używa się w takich warunkach jedynie do wyrobu pustaków lub bloczków, stosując do zagę­szczania w formach stalowe ubijaki. kolei przy gęstym zbro­jeniu stosuje się mieszanki półciekłe, Mieszanki z mniejszą ilością wody dają beton o pożądanej wytrzymałości przy użyciu mniejszej ilości cementu.

Przed przystąpieniem do odmierzania i mieszania składników powinny być zakończone prace przy deskowaniu i ewentual­nym układaniu zbrojenia (elementów żelbetowych) oraz — gdy mają być betonowane głębokie wykopy — prace przy budowie rynny z desek, którą zsuwać się będzie mieszanka, tak aby wysokość jej swobodnego spadku nie była większa niż 50 cm. Uwaga. Wszelkie prace betonowe należy wykonywać przy temperaturze wyższej niż +5°C. Należy chronić mieszankę przed spadkami temperatury w nocy.

Dozowanie i mieszanie składników. W celu uzyskania beto­nów zwykłych klasy B7.5, B10 lub B15 (charakteryzujących się po 28 dniach twardnienia wytrzymałością na ściskanie odpo­wiednio 7,5,10 lub 15 MPa), stosowanych przy wznoszeniu domów jednorodzinnych oraz budynków inwentarskich i maga­zynowych w wiejskich zagrodach, przygotowuje się mieszankę betonową z następujących składników : cement port­landzki lub hutniczy marki 25 lub 35, kruszywo drobne o uziar-nieniu do 2 mm (piasek), kruszywo grube o uziarnieniu więk­szym niż 2 mm (naturalne — żwir, łamane — grys, kliniec), wo­da (odpowiadająca tym samym warunkom, co woda do zapraw). W prymitywnych warunkach wykonawstwa

budowlanego można uzyskać beton co najwyżej klasy B10. Po dokładnym odmierzeniu suchych składników (zalecane jes ich dozowanie wagowe) kolejno miesza się w betoniarce lub ręcznie, łopatami na pryzmie (przy mieszaniu ręcznym ilość cementu należy zwiększyć o 10%), aż do uzyskania jednolitej barwy składników: najpierw piasek z cementem, a następnie t mieszaninę ze żwirem. Gdy ziarna żwiru przestaną się wyró­żniać własną barwą, dodaje się rozproszonym strumieniem (przez sitko) wodę i dalej miesza aż do uzyskania jednorodnej masy o pożądanej konsystencji.

Ilość składników mieszanki betonowej dostosowuje się do po­jemności zarobowej betoniarki (pojemność bębna jest co naj­mniej trzykrotnie większa). Mając betoniarkę 100-litrową umie­szcza się w niej składniki odmierzone w ilościach 10-krotnie mniejszych, a 200-litrową — 5-krotnie mniejszych niż podano w tab. 1.20. Przy małych robotach betonowych można odmie­rzać składniki objętościowo, stosuiąc następujące proporcje cementu i kruszywa (piasek -I- żwir) dla uzyskania klasy beto­nu: B7,5 — 1:6, B10 — 1:5, B15 — 1:3,5. Nie daje to jednak gwarancji, że uzyska się właściwą wytrzymałość betonu.

Układanie i zagęszczanie mieszanki. Przygotowana mie­szanka powinna być możliwie jak najszybciej ułożona w formie Najdłuższy czas przetrzymywania mieszanki (bez dodatków przyspieszających jej wiązanie) wynosi: 1 h — przy temperatu­rze zewnętrznej równej + 20°C, 1,5 h — przy + 15°C i 0,75 h — przy + 25DC Mieszanka dowieziona do miejsca jej układa­nia nie może wykazywać rozdzielenia składników (opadania grubego kruszywa i gromadzenia się zaprawy cementowej w górnej części). Rynna do zsuwania mieszanki powinna być ustawiona nad centralnym miejscem deskowania, aby mie­szanka pod własnym ciężarem rozmieszczała się równomier­nie na całej powierzchni formy Układaną mieszankę rozgarnia się łopatą i zagęszcza specjalnym wibratorem elektrycznym lub ubijakiem ręcznym do czasu wydzielenia się na powierzch­ni zaczynu (mleka) cement - owego. Istnieje ogólne zalecenie, aby mieszankę układać i zagęszczać warstwami grubości ok 30 cm Po zagęszczeniu ostatniej warstwy powierzchnię wy­równuje się kielnią, packą lub łatą.

Konieczność zagęszczania wynika z faktu różnej urabialności mieszanki betonowej (zdolności do szczelnego wypełniania formy z zachowaniem jednorodności składu) w zależności od ilości i jakości użytego cementu, piasku i wody (składników zaprawy cementowej). Od prawidłowego zagęszczenia mie­szanki zależy uzyskanie przewidzianej wytrzymałości betonu