Porady » Bazy obróbkowe
Wynika stąd, że w tym przypadku do ustalenia płyty wystarczyli punktów.
Zasady dotyczące wyboru baz obróbkowych wyjściowych(służących do pierwszej operacji) można streścić w następujących punktach:
Za bazy obróbkowe wyjściowe należy przyjmować takie powierzchnie przedmiotu, które pozostają surowe w gotowym przedmiocie.
Jeżeli pierwszy postulat nie może być spełniony, za bazy obróbkowe należy obierać powierzchnie o możliwie małym naddatku na obróbkę, a więc np. - dolne powierzchnie odlewu(w położeniu przy zalewaniu).
Powierzchnia stanowiąca wyjściową bazą obróbkową powinna, w miarę możności, znajdować się w tej samej części formy lub matrycy co powierzchnia obrabiana oraz powierzchnia stanowiąca bazę pomiarową.
Elementy stanowiące bazę obróbkową nie powinny leżeć na powierzchniach odtworzonych przez dwie różne części formy lub rdzenie(możliwość wzajemnych przesunięć). Jest to szczególnie niepożądane wówczas, gdy elementy stanowiące bazę obróbkową leżą blisko siebie, a obróbka odbywa się na znacznej długości.
Elementy stanowiące bazę obróbkową nie powinny być zniekształcone przez zalewki i wypływki powstające w miejscu złożenia formy lub rdzeni oraz przez szwy pozostałe po obciętych wlewach i nadlewach.
Jeżeli przedmiot nie ma elementów umożliwiających wygodne jego uchwycenie podczas obróbki, należy przewidzieć w tym celu specjalne nadlewki lub występy. Obrysu przedmiotu nie należy przyjmować za bazę obróbkową.
Odlew pokrywy silnika motocyklowego zaopatrzony w nadlewki 1, 2, 3, 4, za pomocą których odlew ustawia się na obrabiarce. Położenie nadlewków w stosunku do obrabianych otworów jest niezmienne i dlatego tworzy się stałe punkty wyjścia do obróbki. Obrys odlewu może ulegać zmianom wskutek skurczu i dlatego nie należy go przyjmować za bazę obróbkową.
Galeria zdjęć
|
|
|
|