Adam Słodowy

Rusztowania

Kontakt

Adam Słodowy rządzi

Zrób to sam

Majsterkowanie

Galeria

Forum

Video

Aktualności » Tapetowanie

Tapetowanie ścian w pomieszcze­niach mieszkalnych coraz powszech­niej zastępuje tradycyjne malowa­nie. Tapety produkowane są w szerokim asortymencie kolorów, wzorów i faktur imitujących boa­zerię drewnianą, tynki szlachetne, tkaniny itp. Jednym z kryteriów podziału tapet jest ich odporność na wodę; jest to cecha określa­jąca wartość użytkową.

Obecnie produkowane są tapety:
- nieodporne na działanie wody, natomiast odporne na ścieranie na sucho (zabrudzenia można usuwać za pomocą suchej ścierki lub od­kurzacza elektrycznego),
- odporne na lekkie ścieranie na mokro za pomocą gąbki lub mięk­kiej ścierki,
- odporne na zmywanie wodą z dodatkiem detergentów,
- o pełnej odporności na zmywa­nie (np. winylowe).

Ze względu na rodzaj powierzchni dzielimy tapety na:

- gładkie,
- z nadrukiem wypukłym,
- wytłaczane powierzchniowo lub głęboko (wielowarstwowe).

Ze względu na wzór dzielimy ta­pety na:
- gładkie jednobarwne,
- wzorzyste bez raportu (powta­rzającego się wzoru w stałych odstępach, wymagającego dopaso­wania sąsiednich arkuszy przy ich układaniu na ścianie),
- wzorzyste z raportem.

Ze względu na liczbę warstw roz­różniamy tapety jednowarstwowe i dwuwarstwowe.

Trwałość tapety zależy w głównej mierze od sposobu jej użytkowa­nia, to jest od funkcji pomiesz­czenia oraz od warunków panują­cych w pomieszczeniu. Przeciętna trwałość tapet odpornych na ście­ranie na mokro wynosi od 3 do 5 lat. Trwałość tapet winylo­wych jest znacznie dłuższa i wy­nosi ok. 8-10 lat. Są one jednak znacznie droższe.

Zanim przystąpimy do tapetowania mieszkania, należy zastanowić się, jaki kolor i jaki wzór tapety wy­bierzemy w poszczególnych po­mieszczeniach. Naturalnie wybór tapety (wzór i kolor) zależy od indywidualnych upodobań użytkow­nika. Jednak należy zwrócić uwagę na pewne podstawowe zależności ostatecznego efektu, jaki uzyskamy, od faktury, wzoru i koloru tapety, jaką zastosujemy w pomieszczeniu.

Kryteria doboru tapet są więc następujące:

• Małe pokoje można optycznie powiększyć przez zastosowanie ta­pet o jasnych kolorach i drobnym wzorze.
• W dużych pokojach można sto­sować tapety o większych wzo­rach, w kolorach ciemniejszych, kontrastowych, ale raczej ciepłych.
• W pomieszczeniu niskim, chcąc uzyskać efekt jego podwyższenia, należy stosować tapety w pionowe pasy, naklejając je na ścianę aż pod sam sufit; sufit powinien być pomalowany na jasny, najlepiej biały, kolor.
• W pomieszczeniu zbyt wysokim, chcąc uzyskać jego optyczne obni­żenie, należy stosować tapety w poprzeczne pasy
  dodat­kowo możemy uzyskać efekt obni­żenia pomieszczenia malując sufit na ciemniejszy kolor.
• Kolor i wzór tapety zależne są również od rodzaju i koloru mebli oraz od tego, co na ścia­nach będziemy wieszali; w przy­padku np. wieszania na ścianach wielu obrazów o bogatej kolo­rystyce czy różnego rodzaju bibe­lotów tapeta powinna być w łago­dnym kolorze o drobnej fakturze lub gładka, w jednolitym kolorze.
• Dobór odpowiedniego koloru tapety ma duże znaczenie dla wnętrza; np. pokoje od strony północnej powinny być wyklejane tapetami o kolorach ciepłych (żół­ty, czerwony, pomarańczowy). W sypialniach można stosować zim-niejsze kolory (żółtozielony, nie­bieski). Ciemne tapety zwężają pokój.
• Bardzo ciekawe efekty uzyskuje się przez oklejenie jednej ściany w dużym pokoju inną, bardziej dekoracyjną tapetą niż pozostałe trzy ściany, które pokryte są tapeta­mi „spokojnymi". Jest to efekt za­mierzony, który sam w sobie jest dekoracją wnętrza. Najlepiej jeżeli jest to ściana na wprost wejścia, rzucająca się w oczy w momencie wejścia do pokoju. Tak efektow­ną dekorację ściany można jednak wykonać tylko w jednym pokoju w wielopokojowym mieszkaniu.

Należy zwrócić uwagę na to, iż połączenie ściany z sufitem (tzw. faseta) jest często bardzo nierów­na. Tapeta naklejona pod sam su­fit będzie tę nierówność pod­kreślała. W takich przypadkach zaleca się pozostawienie 6-10 cm wolnej przestrzeni (od końca ta­pety do sufitu), która tworzyć bę­dzie tzw. fryz. Powinno to być zasadą w wysokich pomieszcze­niach.

Przed podjęciem prac tapeciarskich należy zaopatrzyć się w pędzel (np. ławkowiec) do rozprowadza­nia kleju, nożyczki, długą, prostą listwę drewnianą (ok. 1 m), szczotkę z krótkim włosiem do wygładzania tapety, miarkę i pion oraz zakupić potrzebną ilość ta­pety.

Obecnie produkowane są tapety w rolkach o szerokości od 0,50 do 0,53 i 0,75 m i długości 10 m. Jedną rólką tapety można więc pokryć około 5 m2 ściany (przy węższej tapecie) i około 7,5 m2 - przy szerszej. Potrzebną ilość tapety obliczamy następująco: najpierw obliczamy całą powierzchnię ścian, którą pokrywać bę­dziemy tapetami, wielkość tę dzie­limy przez 5 m2 (powierzchnia jednej rolki), uzyskując liczbę po­trzebnych rolek. Na przykład łączna długość ścian w pomieszczeniu wy­nosi 14 m, wysokość ściany pod ta­petę - 2,5 m, powierzchnia całko­wita wynosi więc 35 m2. 35:5=7 rolek.
Ze względu na niedokładność wykonania, rozer­wania w trakcie tapety należy mieć niewielki zapas tapety (3 do 5% ogólnej powierzchni pomie­szczenia). Większy zapas tapety należy przewidzieć w przypadku stosowania tapet o powtarzającym się wzorze, ze względu na ko­nieczność pasowania.

Przygotowanie podłoża

Ściany powinny być suche, czyste i gładkie. Tynk musi być gładki, aby ziarenka piasku nie uszkadzały tapety, która dbkładnie powinna przylegać do ściany. Ściany pokryte wieloma warstwami farby należy zeskrobać i zatrzeć packą.

Na nierównych gruboziarnistych tynkach dla polepszenia przyczep­ności i wygładzenia ewentualnych nierówności przykleja się najpierw makulaturę gazetową, a później dopiero tapetę. Do przyklejania makulatury należy stosować taki klej, jaki będzie użyty do na-' klejania tapety. Gdy makulatura wyschnie, szlifujemy ją papierem ściernym dla „strącenia" wystają­cych z niej ziaren piasku. Przy ścianach wykonanych z elementów prefabrykowanych, pustaków gipso­wych lub z tynkami gipsowanymi

nie stosujemy podkładu makulatu­rowego. Narożniki, połączenia ele­mentów gipsowych oraz instalacje oklejamy paskami cienkiej tkaniny lub papieru. Na tak przygotowane podłoże możemy na­klejać tapety.

Przygotowanie kleju

Klej do przyklejania tapet możemy wykonać sami z mąki żytniej (ok. 1 kg)> gotując ją z wodą (ok. 5 I) z dodatkiem 20 g terpentyny. W czasie gotowania klej stale mieszamy w celu uzy­skania jednolitej konsystencji. Po ostudzeniu masy klejowej możemy przyklejać tapetę, pamiętając, że kleju nie można długo przecho­wywać, gdyż traci swoją przyczep­ność. W sprzedaży jest gotowy klej do przyklejania tapet o nazwie Pronicel P i Prohicel W. Kleju Pronicel P używamy do tapet pa­pierowych jedno i dwuwarstwo­wych, Pronicel W - do winylo­wych.

Sposób przygotowania i pra­widłowego używania kleju podany jest na opakowaniu i należy ściśle stosować się do podanego prze­pisu.

Klejenie tapet do ścian i sufitu

Prace tapeciarskie wykonujemy w pomieszczeniu zamkniętym, nie na­rażonym na przeciągi i na nagłe zmiany temperatury. Na prostym podłożu (długim stole, równej podłodze) odmierzamy z rolki potrzebną długość arkusza (brytu), powiększając ją około 6-8 cm. Na przykład przy złożonej dłu­gości arkusza 2,60 m dodajemy 8 cm i przycinamy bryt na dłu­gość 2,68 m. Zapas ten potrzebny jest ze względu na występujące niekiedy różnice w wysokości ścian w pomieszczeniu oraz na przycięcia potrzebne przy listwach przypodłogowych itp. Przycinając arkusze (bryty) z rofki należy zwrócić szczególną uwagę na wzór tapety. Chodzi o takie przycięcie, by powtarzający się wzór (raport) na przyklejonych obok siebie na ścianie brytach po­krywał się, tworząc jednolitą, upo­rządkowaną estetycznie powierzch­nię (nie dotyczy to tapet gładkich, jednobarwnych lub z pionowym wzorem, np. w paski). Ze względu na możliwość uszko­dzenia brzegów tapety w czasie transportu mają one niewielki margines (zakład) nie zadrukowany wzorem. Przed tapetowaniem za­kład ten należy z jednej strony odciąć. Do cięcia używamy ostrego noża lub długich nożyczek. Przy łączeniu tapety na zakładkę mar­gines zostawia się z tej strony arkusza, w którą postępuje tapeto­wanie. W przypadku łączenia tapet na styk zakład obcinamy z oby­dwu stron (np. w tapetach bardzo grubych).

Tapety przycięte do potrzebnych" wymiarów, ułożone na gładkim stole lub podłodze, smarujemy klejem i czekamy, aż nasiąkną i przestaną się marszczyć. Czas ocze­kiwania może wynosić od 3 do 8 minut w zależności od grubości tapety. Bardzo cienkie tapety mo­żna od razu przyklejać do ściany. Na czas nawilżania tapety klejem nie ma normy; z czasem sami na­bierzemy doświadczenia.

Tapety wykonane z grubego papie­ru smarujemy dwu- lub trzykrot­nie i składamy, przygo­towując je do naklejenia na ścianę lub sufit. Ścianę lub sufit również smarujemy klejem (gruntujemy), odpowiednio wcześniej (np. przy użyciu kleju Pronicel P - ścianę smarujemy na 12-24 godz. przed naklejaniem tapet. Zasady te po­dane są na opakowaniu). Tapeto­wanie zaczyna się od ściany znaj­dującej się naprzeciw okien, przy­klejamy kolejne bryty tak, by nakła­danie jednego brytu tapety na drugi odbywało się w kierunku prze­ciwnym do padającego światła. Ta­petę przykładamy do ściany, spra­wdzając pionem, czy pas- zwisa prostopadle, przyciskamy szczotką górną krawędź tapety do ściany, a następnie z góry na dół  przyklejamy tapetę do ściany, usuwając szmatką lub szczo­tką z krótkim włosem nadmiar kleju i pęcherzyki powietrza. Wil­gotną szmatką ścieramy z tapety ewentualne zabrudzenia klejem. Przy listwie podłogowej tapetę mocno przyciskamy szczotką , a następnie (po wyschnięciu) ostrym nożem przycinamy dół ta­pety.

Przy wyłącznikach i gniazdkach wtykowych kolejność czynności jest następująca: wyłącza się prąd z sieci mieszkaniowej (wykręca korki), odkręca wyłącznik lub gniazdko wtykowe, wyciąga z pu­szki, rozłącza przewody sieci elek­trycznej od gniazdka lub wtyczki i do­piero wtedy nakleja się bryt tapety. W miejscu, gdzie jest puszka z przewodami, tapetę przecina się, a następnie w odwrotnej kolejności montuje wy­łącznik czy gniazdko. Przy obróbce ościeży drzwi tapetę wywija się na opaskę drzwiową. Po wyschnięciu tapety wystające jej brzegi obci­na się ostrą żyletką lub bardzo ostrym nożem.

Ścian za kaloryferami nie tapetuje się, lecz maluje. Górę wyta-petowanęj ściany można wykoń­czyć przez naklejenie szlaczka lub fryzu. Można też całą płaszczyznę ściany podzielić ozdobnymi listwa­mi na kwadraty lub inne figury, stwarzając - przy odpowiedniej fakturze tapety wrażenie zasto­sowania tkaniny rozciągniętej na blejtramach.

Tapetowanie sufitu jest bardziej pracochłonne i wymaga dużej wprawy. Przed przystąpieniem do tapetowania należy z sufitu bardzo dokładnie zmyć farbę. Jest to wy­móg bardzo istotny, a niespełnie­nie go powoduje tworzenie się pod tapetą pęcherzy, a nawet jej

odklejanie. Sufit należy bardzo sta­rannie posmarować gęstszym kle­jem aniżeli stosowany do ścian. Przyklejać tapetę należy w trzy osoby i cała trójka jednocześnie dociska przyklejany arkusz, i to tak długo, aż klej „złapie". Arku­sze należy naklejać wzdłuż linii padania światła. Przy tapetowaniu sufitów wskazane jest stosowanie wewnętrznego rusztowania na ko­byłkach.